SİNAN VARDAR – IŞIK VAR
Tribünlerin geçen maça yakın dolulukta olduğu bir akşamda, yeni transferlerle birlikte alınacak üç puan Beşiktaş adına hem moral hem de lig yarışı açısından büyük önem taşıyordu. Göztepe’nin puan kaybettiği haftada Başakşehir’in Nuri Şahin yönetiminde kazanmaya devam etmesi, bu maçın değerini daha da artırmıştı. Alanyaspor’un da haftalardır galibiyete hasret olması, karşılaşmayı iki takım adına kritik hale getirdi.
Maç, iki takımın da orta sahayı kolay geçtiği, savunma sertliğinin düşük olduğu bir tempoyla başladı. Alanyaspor, 10. dakikada eski Beşiktaşlı Güven Yalçın’ın golüyle öne geçti. Golden sonra Beşiktaş’ın oyuna ağırlığını koymasını beklerken, tam aksine siyah-beyazlılar kalesinde ciddi tehlikeler görmeye devam etti. İkinci gol adeta “geliyorum” diyordu. Yenen golden sonra verilen reaksiyon, Beşiktaş gibi bir takım için kabul edilebilir değildi. Uzun süredir dikkat çektiğim bir problem yine sahnedeydi: Beşiktaş savunmasında oyuncular markajdan fazlasıyla kolay sıyrılıyor.
Alanyasporlu futbolcular hatlar arasında rahatça topla buluştu ve bu durum pozisyon üretmelerini kolaylaştırdı. Ersin’in köşeden yediği gol ise takımın zaten düşen mental direncini tamamen aşağı çekti. Bu noktada Ersin’in bir süre dinlendirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Hücumda varlık gösteremeyen Beşiktaş adına penaltıdan gelen gol psikolojik olarak önemliydi.
Cerny’nin henüz 45. saniyede gördüğü sarı kart, Alanyaspor’un tüm oyun planını o kanat üzerine kurmasına yol açtı. Beşiktaş’ın önde baskı yapmaması, stoperlere rahat oyun kurma imkânı tanıdı ve rakip bu durumu iyi değerlendirdi. Güven Yalçın’a önlem alınamaması da bunun en net göstergesiydi. Duran toptan gelen gol gerçekten iyi bir organizasyondu. Orkun’un savunma arkasına attığı pas mükemmeldi ancak Cerny kaleciyi geçemedi. Hyeon-gyu Oh’un penaltıyı alması ve golü atması önemliydi. Enerjisi, hareketliliği ve oyuna kattığı dinamizm dikkat çekiciydi.
Beşiktaş, 2-0 geriye düşene kadar oldukça silik bir görüntü sergiledi. Ancak skor 2-1’e geldikten sonra sahada bambaşka bir Beşiktaş vardı. Yeni transferlerle birlikte sahada daha fazla ışık gördüm. Özellikle Hyeon-gyu Oh, Olaitan ve sonradan giren Murillo olumlu sinyaller verdi. Buna rağmen Beşiktaş, kendi sahasında böyle bir maçta puan kaybetmemeliydi.
TURGAY DEMİR – TAKIM OLMAK!
İlk 15 dakikada sahada ne yaptığını bilen bir tek Beşiktaşlı yoktu. Önde top tutamayan, orta sahada rakibi bozamayan Beşiktaş savunma arkasına atılan iki topta, iki gol yedi. Bu manzarada Beşiktaş’ın oyunu açısından şaşılacak bir şey yoktu… Manzarada şaşırtıcı olan tek şey normalde dört pozisyonda bir gol atma becerisi olan Güven’in ikide iki yapmasıydı. Aynı oyuncular, aynı rakibe karşı 2-0’dan sonra başkalaştılar.
Önde bastılar, bloklar arası mesafeyi kısalttılar, ikili mücadelelerde ayakta kalırken rakiplere kademeli olarak müdahale ettiler. Ve bilin bakalım ne oldu; oyun değişti! Aynı oyuncular, aynı rakibe karşı, aynı maçta bu kadar farklı bir görüntü veriyorsa o takım sahaya bir sisteme dayalı çıkmamış demektir. Dahası sistemin adı şu dur; saldım çayıra, Mevlam kayıra…
Olaitan, Agbadou ve Oh yani üç yeni transfer aynı anda sahadaydı. Takımın kötü olduğu bölümde, OH’a top gelmedi, Agbadou hatalar yaptı, Olaitan da çok top ezdi. Şimdi dikkat buyurun, takımın geri kalanı toparlanıp kendine gelince Agbadoğu cesaretle öne çıktı, harika oynadı, asist yaptı Olaitan daha bir özgüvenle top kullandı, Koreli OH da canla, başla çalışıp muhteşem bir gol attı… Yani bütün hikaye, bir felsefeyle hareket edip takım halinde mücadele etmektir.
Yedi yeni oyuncu geldi ve bir takım ara transferde ancak bu kadar takviye yapar. İyi takviyelere rağmen, Kartal, kendi sahasında 2-0 öne geçip berabere kalsaydı taraftar isyan ederdi… Şimdi durum tam tersi… Alanyaspor karşısında iki farklı yenilgiden beraberliğe dönüldü… Üzülmek mi, sevinmek mi gerekir bilemedim!..
